ایل گُفتم روحِ من آتش گرفت

قلب پُر اندوه من آتش کرفت

یاد باد آبادی وسرسبز ایل

مردومان پاک و یک رنگ و اصیل

نان و دوغ و پونه و کشک و کره

آغل بزغاله و میشو بره

کاشک بر میگشت طعم مشک و دوغ

خسته ام از این همه مکر و دروغ

کاش از اون مادر بزرگ ساده پوش

اندکی اندرز میکردیم گوش

این همه نیرنگ و مکرو هیله ها

کاش میرفت پشت میاه ها

کاش درحق تمام ادما

محربان بودیم مثال چشمه ها

میشود روزی دباره ایل ما

باز گردد مایه ی تکمیل ما

ما به ایل وایلیاتی دل خوشیم

توسن حرس و طمع را میکشیم

تا سعادت راه ایل هموار گشت

شود عیان محصول ما در پن دشت

منبع: منوچهر زنگنه