تش گرهدوم بس که اصلا پرس حالوم نی کنُی

ار بمیروم و غریبی هم خیالوم نی کنُی

پَه و کو ره می بروفتا رسمِ عشق و عاشقی

وا تش انگشتِ عشقت می بَلالوم نی کنُی

مثل مُرغ بی گونایی کارده عشق پا گردنم

ری وَ قبله سر بُریدن می حلالوم نی کنُی

یا بکوش یا هم بگوش ای بَندِ از نا گردنوم

چی شکالی ری وریتوم تیر وَ بالوم نی کنُی

بی وفا بویی هزارتا با وفا گیرت ایا

جونِ مرگ اوی جلو ریم فَرق و حالون نی کنُی

 شاعر منوچهر زنگنه

شوگار            (خرم سعیدی)

زُلف شو من دَسِس1

دور سر ای گَرنید 2

گُل نوراس فِرشنا3 بالا

جور4 لتی 5 صاف وهلیک 6

ری سَرسِ7 اکشی 8 واری خوس 9

دل اَفتَو مث 10 یه گمب 11 خین بید

وغمی داشت ز کِردارزمون 12

که دغز13 داشت پُکست14

لَو15 خُشک16 ودل تنگ

پخش آوین 17

آسمون دَس 18اِویرد 19

هُنو20 نه هی ای چید

خُوس 21ای ورازنید22