تش گرهدوم بس که اصلا پرس حالوم نی کنُی

ار بمیروم و غریبی هم خیالوم نی کنُی

پَه و کو ره می بروفتا رسمِ عشق و عاشقی

وا تش انگشتِ عشقت می بَلالوم نی کنُی

مثل مُرغ بی گونایی کارده عشق پا گردنم

ری وَ قبله سر بُریدن می حلالوم نی کنُی

یا بکوش یا هم بگوش ای بَندِ از نا گردنوم

چی شکالی ری وریتوم تیر وَ بالوم نی کنُی

بی وفا بویی هزارتا با وفا گیرت ایا

جونِ مرگ اوی جلو ریم فَرق و حالون نی کنُی

 شاعر منوچهر زنگنه